Nieuwjaarsreceptie 2014

Nieuwjaarsbijeenkomst op de bowlingbaan

Voor de tweede keer sinds ons lidmaatschap van HartenTwee reden we naar Nieuwegein voor de nieuwjaarsreceptie. Vorig jaar voor het eerst, toen onze zoon Krijn een half jaar op de wachtlijst stond. Wat onwennig kwamen we toen aanrijden in Nieuwegein. Inmiddels is hij na een klein jaar wachtlijst afgelopen mei al getransplanteerd! Onvoorstelbaar, en alles gaat goed met hem; net het elfde biopt achter de rug.

Ook dit jaar is het wat somber weer als we de grote grauwe parkeerplaats opdraaien. Maar nog voor we binnen zijn, zien we al bekende gezichten. Gezellig. Binnen is er een warm welkom met veel gelukwensen voor het komende jaar. Eerst de spekgladde bowlingschoenen uitzoeken en na de koffie en cake kunnen we aan de slag. Eh, aan de rol dus. Krijn op baan 1 met de jongeren, mijn man Robin op baan 4.

'Hallo, aangenaam kennis te maken, hoe heet jij? Ik sta ook in baan 8'. Bowlen is een uitstekende manier om snel kennis te maken met andere mensen. We hadden een gezellige baan. Wim moest het als enige man opnemen tegen Annie, Hilda, Marrie en mij. Nou bleek ik vrij eenvoudig te verslaan; pas in de derde ronde kwam ik een heel klein beetje op dreef. De beste speeltip kwam van Marrie overigens: 'je moet je helemaal focussen op de kegel die je wilt raken. Alleen daarnaar kijken en dan pas gooien.' Die tip kwam te laat voor mij - ik bakte er weinig van. Het leverde wel een paar mooie plaatjes op. Letterlijk; hoe vaker de bal op het allerlaatste moment alsnog plotseling de goot in draaide, hoe venijniger de plaatjes op het scherm werden. Het leek ook wel of ze steeds langer in beeld bleven. Maar gezellig was het zeker!

'Ben jij al getransplanteerd?' Die vraag werd me vorig jaar  gesteld door iemand. Ik weet nog dat ik toen ontzettend verbaasd opkeek. Wilde meteen iets zeggen als 'nee natuurlijk niet, mijn zoon Krijn is degene om wie het gaat, dat weet toch iedereen…' Onzin natuurlijk, en net op tijd realiseerde ik me dat het bij hart- en longtransplantaties helemaal niet te zien is om wie het gaat. Jong, oud, man of vrouw; het zegt allemaal niets. Het was een goede les voor me. Want inderdaad, voor hetzelfde geld had ik daar gezeten als iemand op de wachtlijst. Prima reality-check.

Over het algemeen is de overeenkomst dat de leden van HartenTwee direct of indirect te maken hebben met een orgaantransplantatie. Iedereen met eigen verhalen en ervaringen. Daardoor wordt er anders over gesproken dan in het 'normale' leven. Ik vind het vooral heel fijn dat de 'eerste-schrik'-reactie hier ontbreekt. Dat ik buiten HartenTwee met onbekenden rustig door zou kunnen bowlen als ik tussen twee worpen door vertel dat mijn zoon een harttransplantatie heeft ondergaan, is onvoorstelbaar. Hier kan dat wel. Heerlijk! En niet omdat het anderen niet interesseert, maar omdat iedereen in eenzelfde schuitje zit. Net zo goed als de datum van transplantatie hier genoemd wordt. Belangrijk is. Heel belangrijk voor de meesten.

Dat allemaal samen maakt voor mij HartenTwee ook een goede club, waar ik nog lang lid van hoop te blijven. Bij iedere bijeenkomst zie ik meer bekende gezichten en is een praatje maken makkelijker. Ook deze keer hebben we weer leuke nieuwe mensen leren kennen. Na het bowlen moesten wij richting huis waar onze andere twee kinderen ons opwachtten, maar ik ga er vanuit dat ook het eten enorm gezellig is geweest.

Bij deze wil ik dan ook het bestuur en de organisatie van de nieuwjaarsbijeenkomst en het bowlingtoernooi heel hartelijk danken voor hun 
inspanningen en ik wens alle leden van HartenTwee en hun dierbaren een heel gelukkig 2014! En hou er vast rekening mee: volgend jaar is mijn bowlingtactiek fijngeslepen…

Groeten, Warna Krijgsman