Door de ogen van de partner

Wachten op het telefoontje

Tas met spullen staat klaar....

Wachten op het telefoontje

Je hebt de tas met spullen al 2,5 jaar klaar staan, voor het geval dat… Je mobieltje heb je altijd paraat en je hebt een draaiboekje gemaakt voor familie en vrienden. De spanning gaat stijgen omdat de situatie thuis steeds moeilijker begint te worden. Patrick krijgt chronische ontstekingen in de longen, waarbij lange hoestbuien en het aantal ziekenhuisopnames toenemen. Je zit als partner vaak met de handen in het haar vanwege je onmacht, maar samen ga je ervoor. Hond Bram zorgde voor rust, troost en regelmaat.
 

Daar is ie dan het telefoontje om 00:05 uur

Manlief heeft een rustig gesprek met de dienstdoende longarts aan de telefoon, ik schiet in de stress en daardoor ook hond Bram. Raar maar waar, maar ik ga afwassen, pak extra kleding en neem eten mee voor onderweg, terwijl Patrick nuchter moet zijn! Patrick belt snel wat mensen en gaat rustig zitten wachten op de ambulance en vraagt of ik de ramen van de slaapkamer wel hebt dichtgedaan! In de ambulance is Patrick superkalm, ik niet, ik heb overgeefneigingen door de spanning en de warmte in de volgepropte ambulance. Eenmaal in Groningen was het tussen de onderzoekjes door lang wachten. Ik lag die nacht op een ziekenhuisbed en had de pijp leeg  en Patrick zat rustig op een stoel zonder extra zuurstof te wachten, wie was hier nou de patiënt?  ‘s Morgens om 08:00 uur was het zover de operatie kon doorgaan.

Nog even wachten!

Het wachten is me reuze meegevallen. Ik ben goed opgevangen, ik kon zolang in een gastenkamer blijven waar ook wat voorzieningen aanwezig waren. Ik mocht naar familie en vrienden bellen,  waar ik een hele tijd zoet mee ben geweest en veel steun aan heb gehad.  Tussendoor werkte ik de weblog van Patrick bij in het internetcafé van het ziekenhuis en deed wat boodschapjes.  Van slapen kwam helemaal niks,  ondanks dat je helemaal kapot bent. Ik koos ervoor niemand bij me te hebben . Omdat Pat en ik dezelfde ziekte hebben is rust op momenten die je zelf kan bepalen heel belangrijk. Om 14:30 kwam het goede bericht,  Pat was succesvol geopereerd!!

Samen maar dan anders

Voor mij was het een enorm bijzonder moment om Patrick op de IC  heel rustig te zien ademen met heel veel monitoren en slangen om zich heen.  De tranen kwamen bij mij de volgende ochtend toen Pat in mijn bijzijn wakker werd gemaakt en hij naar me lachte en mijn hand vastpakte. Met de verpleging heb ik wel gelachen omdat we moeite hadden om Pat te begrijpen met liplezen, een letterbord bracht gelukkig uitkomst. Ik ging 3x daags naar Patrick en hij gaf zelf aan wanneer hij “alleen”wilde zijn, soms na 10 min. of soms na 30 min.  Als ik zin had liep ik het centrum van Groningen in om er even uit te zijn of kocht ik een boek om me even in af te kunnen zonderen.

Op de afdeling

Na 2 dagen konden we al samen van de IC naar de afdeling verhuizen! De afdeling ging ik een beetje zien als “thuis”. Omdat hotels en opvanghuizen vol zaten, sliep en at ik bij Pat op de kamer. Soms pittig en vermoeiend, maar heel fijn dat ik hem kon helpen en dat ik alles van dichtbij kon meemaken. Door dagelijks de weblog van Pat bij te houden, kon ik bepaalde situaties van me afschrijven  en was iedereen weer op de hoogte wat er bij ons afspeelde.  Samen kregen we veel kaarten en brieven, ook van mensen die we nooit hadden ontmoet, dat was super. Na drie weken mocht Pat naar huis! Omdat alles zo voorspoedig was verlopen is me alles ontzettend meegevallen.

Thuis

Na een terugreis van 31/2 uur kwamen we aan in een versierd huis met cadeautjes en taart van buren, vrienden en collega’s. Dit weekje wilde we samen weer wennen aan de regelmaat in huis en aan het alles weer zelf moeten doen met visite tussendoor.  Zelf leerde ik al snel dat ik Pat niet meer zo moest betuttelen maar zelf zijn nieuwe grenzen moest laten bepalen.  Na verloop van tijd hebben we een vrijer “nieuw”leven samen gekregen waarbij Pat op een gegeven moment ook een beetje voor mij is gaan zorgen en taken in huis is gaan overnemen. Na verloop van tijd heb ik een “nieuwe” supervrolijke man gekregen met een bom energie in zich. We zijn gelukkig!