Dankbrief

Lieve Donor,

Gisteren heb ik een rondje gefietst, huilend van blijdschap.

Lieve Donor,

Gisteren heb ik een rondje gefietst, huilend van blijdschap. Voor het eerst sinds jaren. Ik kan het nog steeds niet geloven. Dit wonder dat ik aan jou te danken heb. Ik riep mijn dochter en zij ging met me mee naar buiten. Ze was de eerste die dit mocht zien: haar moeder die weer kon fietsen, en nog zoveel meer! Dit was niet mogelijk geweest als jij je longen niet had afgestaan. Ik weet niet eens wie je bent. Ben je een man of een vrouw? Hoe oud ben je? Hoe zie je eruit? Allemaal vragen waarop ik geen antwoord zal krijgen. Waarschijnlijk is het maar beter zo. Jou bedank ik voor mijn leven, elke dag opnieuw. Terwijl mijn dankbaarheid niet in woorden is uit te drukken. Je leven terugkrijgen, dat is geen wonder, dat gaat nog veel verder.

Dit is een alinea uit een dankbrief. Hieronder volgt het verslag van diegene over het schrijven van deze brief.

Begin 2000 heb ik twee nieuwe longen gekregen.
Na de transplantatie heb ik veel aan mijn donor gedacht en ook aan zijn of haar nabestaanden. Ik wilde hun graag laten weten hoe het met mij ging, maar eerst moest ik zelf weer helemaal beter worden en al die hevige emoties een plekje geven. Dat heeft toch wel een poosje in beslag genomen.

Na 3 jaar was ik zover dat ik aan de nabestaanden kon laten weten hoe het met mij ging. Maar vooral kon vertellen hoe dankbaar ik was voor mijn leven.

Eerst heb ik via de transplantatiecoördinator van het ziekenhuis na laten vragen of de nabestaanden wel iets van mij wilden horen. Want zo’n brief schrijven zou voor mij, wist ik, erg emotioneel worden. Dus wilde ik zeker weten of ze van mij wel een brief wilden ontvangen. Na een poosje hoorde ik dat ze het wel fijn vonden om iets van mij te horen.

Mijn donor komt uit Duitsland en ik wilde de brief ook in het Duits schrijven. Ik heb hem vaak opnieuw geschreven voordat ik er tevreden mee was. Zo dat er echt alles in stond wat ik ze wilde laten weten en vertellen.

Ik ben begonnen ze te vertellen wie ik was, dat ik getrouwd ben, kinderen heb, mijn leeftijd maar natuurlijk geen naam.

Toen heb ik verteld over de tijd voor de transplantatie, dat ik nog maar weinig kon en het altijd zo benauwd had.

Dat het met mij nu zo goed gaat, dat ik weer kan fietsen, zwemmen e.d. door dat grote geschenk van hun familielid.

Ook wilde ik ze laten weten dat ik ieder jaar op de sterfdag een kaarsje brandt en dan toch ook aan hen dacht.

Ik heb zelf een 3D kaart geknipt en daar de brief ingedaan. De brief heb ik toen opgestuurd naar de transplantatiecoördinator en die heeft er voor gezorgd dat de brief bij de nabestaanden terecht kwam.

Na een poosje kreeg ik te horen dat ze de brief ontvangen hadden en dat het goed was. Toen was het voor mij ook helemaal goed, ik had mijn gevoelens van dankbaarheid kunnen uiten aan de mensen die mijn donor zo moeten missen.