M’n leven heb ik te danken aan m’n onbekende donor en ben hem/haar daarvoor oneindig dankbaar

In 1992 bleek ik een progressieve terminale longziekte te hebben. Twee jaar later werd een mogelijkheid tot longtransplantatie aangeboden. Longtransplantatie verkeerde toen nog in een wetenschappelijk stadium. Het zou m’n leven kunnen verlengen, een risicovolle operatie maar wat had je te verliezen. Eind 1995 kon ik nagenoeg niets meer, had een traplift en gebruikte zuurstof. Het was loodzwaar maar ondanks de zuurstof trainde ik om in conditie te blijven. Uiteraard kon je niet meer van enige conditie spreken, maar ik voelde dat het belangrijk was om te blijven bewegen.

 Nu alweer negen jaar geleden kwam het levensreddende telefoontje. Een donor had zijn organen beschikbaar gesteld en de nabestaanden waren akkoord gegaan. Zonder deze voor mij onbekende donor zou ik ca. 2 maanden later zijn overleden.
Na de ingrijpende transplantatie lag ik zeven dagen op de Intensieve Care, maar 2 weken daarna kon ik weer lopen, zelfs traplopen!

Vier maanden na de transplantatie kon ik weer op de fiets naar m’n werk.

Sindsdien heb ik in het ziekenhuis alleen maar de poli’s bezocht, negen gezonde jaren, prachtig.

Na de transplantatie ben ik gaan sporten, in 1997 mocht ik zelfs deelnemen aan de World Transplant Games in Sydney. Met tranen van geluk liep ik een jaar na m’n transplantatie aan de andere kant van de wereld in de zon op de atletiekbaan.

Inmiddels heb ik aan vele toernooien deelgenomen van Australië tot Japan, en mooie prijzen mogen winnen.
Tijdens de WTG 2003 in Nancy werd ik wereldkampioen verspringen (5.27m), deze titel hoop ik dit jaar tijdens de WTG London in Canada te kunnen verdedigen.

Via stichting H₂O nam ik in 2004 deel aan de 10^e European Heart- and Lung Transplant Games in Dublin. Daar ontving ik als best presterende longgetransplanteerde een grote bokaal “TO THE BEST LUNGTRANSPLANTED”.  Wat een prachtige erkenning voor het vele trainen.

Bij de Nederlands Kampioenschappen atletiek kan ik in m’n leeftijdscat. op de 60m, 100m en 200m sprint zelfs tot in de finales meekomen.

Dus een orgaantransplantatie redt niet alleen levens, een levenswaardig bestaan is daarna weer volop mogelijk.

Mijn advies aan alle wachtenden en getransplanteerden ga of blijf bewegen.
Dit dien je echt hoe zwaar het ook is, er zelf voor over te hebben om voor en na de operatie de beste conditie te hebben en houden.

Via de Commissie Sport en Recreatie voor Hart- en Longgetransplanteerden (en partners) kunnen we je daarin begeleiden.